می نگارم به تن پاک ورق          می کشم خط سیاه

می دهم حکم به کشتار سکوت          می سپارم عصمت پاک ورق را به خدا

می کنم عفت پوچ سپیدی رسوا

می نویسم ز من و تنهایی          مردمانی همه چشم          گوش هایی همه کر

قلب هایی همه سنگ

برگ پاییزیِ دلداده به باد          دهد امّید مرا !

که کند رقص در آغوش خزان          دور ز شاخ          تن سپرده به تن باد وزان

بی کس او ملعبه باد شده          مست و مغرور رود از سر بام          می پرد از سر جو

باد آرام نشست         برگ ، عشوه کنان بر سر راهی افتاد          چشم بر راه بماند

منتظر ، گوش شد و در طلب زوزه باد

رهگذاری آرام          پای بر برگ گذاشت

خورد شد پیکر برگ          همه ی بود و نبودش بشکست

در پی برگ دگر عشوه گری پیش گرفت باد خزان

آری آن برگ منم          استواری تا کی ؟!